czwartek, 27 grudnia 2012

41. pilot kameleon: Laura Nyro, Eli and the Thirteenth Confession



Ocena: ***1/4

Czasem pisanie blogowych recenzji stawia człowieka w niezręcznej sytuacji. Nie jest komfortowo wypowiadać się o stylistyce, którą obchodzi się szerokim łukiem. Niby szanuję, ale słuchać wcale tego nie chcę. A propozycja do tej pory anonimowej Laury Nyro leży właśnie na tych omijanych terenach. Uściślijmy: kobieta na wokalu, a w tle jazzowo-soulowo-gospelowe granie. Tyle w dużym skrócie. Oj, zdecydowanie nie jest to coś, co tygrysy lubią najbardziej.
Odłóżmy jednak na bok upodobania. Głos faktycznie potrafi kopnąć. Nawet takiego sceptyka jak ja. Buja zawijasami, ciepłem, czasem lekko czarną barwą. Największy szok pojawia się w momentach, kiedy słyszę w nim… Kate Bush. Aghhh... Wracając do Laury Nyro. No właśnie. Ma ona w swoim głosie zbawienny umiar. Pomimo tego, że rozdaje tutaj karty, idealnie rozumie się ze swoim zespołem. A muzyków ma czujnych, natychmiast reagujących na wszystkie niuanse w jej głosie. Te zmiany w tempach, dyskretne łamańce poukrywane w bardzo wielu zakamarkach płyty. Momenty, które wzbudzają we mnie szczególną ekscytację pokrywają się z wejściami flecisty/saksofonisty Joe Farrella. Zwłaszcza te delikatniejsze. Wtedy wszyscy pozwalają sobie na sporą ilość niuansów. Nieco mniej intrygujące są fragmenty o big-bandowym rozmachu. Tutaj wszystko zlewa mi się w estradowy rozmach pozbawiony jakiegokolwiek magnetyzmu. Musical łamany Broadwayem niestety odpycha nachalnością i burzy często pojawiającą się intymność. Są też fragmenty zwyczajnie bezbarwne. Piękne tło, z którego niestety niewiele potrafię zapamiętać. Wszystko to daje mimo wszystko pozytywny obraz. Mimo wszystko...
Konkluzja będzie następująca: doceniam, być może nawet będę wracał (łaski nie robię), ale na dalsze łowy na tym terenie bez przymusu z pewnością się nie udam. „Eli and the Thirteenth Confession” z pewnością należy do albumów, które upycham w worku „husky friendly”.

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: Mamo! Tego da się słuchać!
2. Najgorszy moment: Transparentność.
3. Analogia z innymi elementami kultury: Estrada! Ale nie stołeczna.
4. Skojarzenia muzyczne: jak najgorsze. Kobita na wokalu zazwyczaj nie wróży nic dobrego. Jeśli kogoś uraziłem, przepraszam.
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa do: zimnego grudnia.
6. Ciekawostka. Dziś dowiedziałem się, że czasem ciekawostka nie jest ciekawa. Zatem poddaję partię.
7. Na dokładkę okładka. Laura Nyro przypomina mi tutaj PJ Harvey.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza