Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Deep Purple. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Deep Purple. Pokaż wszystkie posty

środa, 31 lipca 2013

59. Azbest, Deep Purple "Made in Japan"

Deep Purple - Made in Japan  
**1/2

Nieczęsto zdarza nam się na blogu zająć się płytą będącą - nie bójmy się tego słowa - symbolem. "Made in Japan" przekroczyła już czterdziestkę. Była słuchana, wychwalana i po wielokroć wznawiana. I to w coraz bardziej okazałych wersjach - wszak jedna płyta to zbyt mało by oddać cesarzowi co cesarskie. Na rynek trafiła więc wersja podwójna , a nawet z iście bizantyjskim przepychem potrójna. Lecz czy można się dziwić - to płyta będąca jednym z wzorców do porównywania rockowych koncertówek. Co więcej sprawiła, że jednym z wyznaczników sukcesu w branży muzycznej jest bycie "Big in Japan". A jak lepiej to udowodnić niż błyśniecie w oczy pospólstwu płytą koncertową nagraną w Nipponie? I czy w tej sytuacji można się dziwić, że lud szemrze "Rock is Dead?"
Nie da się ukryć, że daleko mi do bycia entuzjastą twórczości Deep Purple. Mimo mej niechęci do tej stylistyki nie mogę jednak odmówić zespołowi sprawności w tworzeniu całkiem chwytliwych piosenek. Taki otwierający płytę „Highway Star” to rasowy hard rock. Obdarzony solidnym riffem, motoryczny i energetyczny kawałek. Do czasu – gdy muzycy wiedzeni ambicją postanawiają dać upust swemu kunsztowi i wyżyć się w partiach solowych otrzymujemy dramat. Dalekie od wzbudzenia szału w słuchaczu, nic nie wnoszące i kompletnie wybijające z rytmu popisu stają się plagą tej płyty. Jak mawiał Tales z Miletu „wyżej nerek nie podskoczysz”.
I nie twierdze, że domeną rocka muszą być trzyakordowce o strukturze zwrotka/refren. Jest w tej stylistyce miejsce na odlot. Taki Hawkwind, albo Hendrix chociażby... O właśnie Hendrix – czy można zapomnieć jak niesiony energią występu roztrzaskiwał o scenę gitary? A taki Blackmore – też potrafi. Tyle tylko, że uprzednio zamieniając swego Stratocastera na tani model. „Prawie robi różnicę” cytując Wacława Berenta. Jimi był „Wild at Heart”, Ritchie uprawiał teatrzyk dla mas.
A zespół miał swój potencjał i „Made in Japan” mogło stać się naprawdę przyjemną płytą. „Highway Star” czy „Smoke on the Water” doskonale by się sprawdziły w bardziej esencjonalnych trzy czy czterominutowych wersjach, stając się wzorcem bezpretensjonalnego acz porywającego rockowego koncertu. Niestety zespół rozmienia się na drobne i marnuje energię na męczące, wątpliwej jakości i nic nie wnoszące popisy.
Szczytem jest piejący przeraźliwie Iana Gillana. Jego przeszywające skowyty mogą sprawić, że mleko skiśnie w lodówce. Apogeum trafia nas w bębenki przy okazji "Child in Time". Przyjemna balladka, a ten jak nie zacznie wyć jakby mu jaja wkręciło w wyżymaczkę. Jeśli chciał przekazać słuchaczowi jakiego przeszywającego bólu doznaje podmiot liryczny to powinien dać sobie spokój - dokumentnie zniszczył odbiór nieźle zapowiadającego się utworu.
W swej obecnej formie „Made in Japan” jest zaledwie pomnikiem braku krytycyzmu zespołu. Ale czy jest to aż tak niespodziewane? Czołowym dziełem Deep Purple jest wszak „Smoke in the Water” - żelazny (nomen omen – nie bez powodu są typowani jako jedni z ojców metalu) kandydat w plebiscycie na najbardziej toporny riff gitarowy w dziejach.

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: Zbawienna cisza oddzielająca utwory. Ukojenie!
2. Najgorszy moment: „The Mule”. Sześciominutowe solo perkusyjne? Litości!
3. Analogia z innymi element kultury: Tylko Teraz Rock
4. Skojarzenia muzyczne: Trzeba się pogodzić z tym, że to Deep Purple jest wzorcem.
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa do: Zapuszczanie wąsów?
6. Ciekawostka: Rok później ukazał się jeden z najdziwniejszych splitów w historii. Polskie Stowarzyszenia Jazowe wypuściło płytę dzieloną pomiędzy Deep Purple i... Osjana.
7. Na dokładkę okładka: Całkiem gustowna – chyba najmocniejszy punkt wydawnictwa.

59. Basik: Deep Purple, "Made In Japan"



Ocena: * * * *
Pisanie o takich albumach to nie lada wyzwanie. O albumach, o których napisano więcej niż wszystko. O płytach, które zna każdy, nawet początkujący fan rocka. Żeby uniknąć banałów, powtórzeń, nie nudzić. Pomyślcie nawet w tej chwili jak zrecenzowalibyście np. taki „Nevermind”, „Dark Side of The Moon” czy „London Calling”? Ja pocę się na samą myśl, choć nie bez ukrytej ekscytacji. Wstęp trochę od czapy, ale zrozumcie, asekuracja… 
„Made In Japan” powszechnie uznawany jest za jedno z najwybitniejszych wydawnictw koncertowych w domenie rocka. Plakat reklamowy z epoki mówi wprost „We think it is the best live recording ever made”. Nie są to puste przechwałki, choć po latach od nagrania płyty moc tego stwierdzenia naturalnie okrzepła. Oczywiście tutaj „dwa i dwa wciąż daje cztery” – nie więcej i nie mniej. 
Powiedziałbym, że MUSI dawać „cztery”. Zespół rejestrował materiał będąc w u szczytu formy wykonawczej i kompozytorskiej. Następujące po sobie świetne albumy „In Rock”, „Fireball”, „Machine Head” są tu niepodważalnym argumentem. Nie zastosowano tutaj popularnych w nagraniach live overdubów. To, co słyszymy ma być obrazem 1:1 purplowskiego show (podkoloryzowanego brzmieniowo). Dzięki temu obraz ten jest żywiołowy, energetyczny i nie przeszkadza fakt, że utwory pochodzą z trzech różnych koncertów (Osaka – Osaka – Tokio). Dobór utworów to przegląd przez najważniejsze utwory z okresu MK II Purpli. „Smoke on The Water”, „Child in Time” - kto tego nie zna? Szkoda, że na drugi plan zeszły utwory z „Fireball” i „In Rock”. Rozumiem, że „Machine Head” był wówczas świeżynką, rozumiem, że dobrano numery pod kątem urabialności do improwizacji. Mimo wszystko, brakuje więcej reprezentantów z wymienionych na początku albumów a chciałoby się usłyszeć tytułowy „Fireball”, albo gniotący riff z „Into The Fire” (ależ byłby pyszny na tych koncertach!). 
Same utwory występują tu w wersjach odmiennych od oryginałów studyjnych, rozbudowano je o długie fragmenty improwizowane co kiedyś było standardem koncertów rockowych (a już nie jest - niestety). Biegłość muzyków jest rzeczywiście imponująca, choć przyznaję, że kilku momentach ziewnąłem i straciłem koncentrację w wyniku instrumentalnego „przegadania”. Absolutnym anty-faworytem jest absurdalnie długie solo perkusyjne w – zaczynającym się przecież wyśmienicie, niczym superciężka wersja „Tomorrow Never Knows” The Beatles - utworze „The Mule”. Szczęka boli od ziewania. Także w punktach, gdzie blues rockowy groove ustępuje miejsca „klasycznym” zagrywkom oko może polecieć. 
Mielizn podobnego tego typu nie ma dużo, ale to już sprawa wewnętrznej tolerancji. Mimo tych usterek ta płyta to klasa sama w sobie. Zestaw hitów wprost zabójczy a ich szalone interpretacje są najwyższej próby. Łezka się w oku kręci, patrząc na umiejętności, na ten niepowtarzalny styl muzyków na ich zespołowy czuj. Mam wrażenie, że już nikt tak nie gra koncertów, bo na przestrzeni 40 lat rasa instrumentalistów, wokalistów skarlała i uczyniła sto kroków wstecz. Najlepszy album koncertowy? Nie do końca. Wolę zwierzęcość Zeppelinów z “How The West Was Won” lub "BBC Sessions" (wydanych współcześnie, nie w epoce!). Tam ogień trawi kosmosy. Do bardziej zachowawczego “Made In Japan” będę wracać jednak zawsze.

Kwestionariusz: 
1. Najlepszy moment: Wybitny album koncertowy. Brzmi wyśmienicie, ma wciągający i niezwykle spójny klimat. No i ta szkoła muzyczna, która już nie wróci… 
2. Najgorszy moment: Części improwizowane nie zawsze wciągające i odlotowe, ale summa summarum nie ma się co czepiać, przecież to wszystko bez większych cięć i nakładek. Uchwycenie momentu. Będąc wtedy w Osace lub Tokio, padłbym na kolana i żarł gruz. 
3. Analogia z innymi element kultury: Myślę, że nagranie tego albumu otworzyło oczy „zachodnim” muzykom i fanom jak ogromnym i chłonnym rynkiem muzyki rockowej jest Japonia. Po dziś dzień. 
4. Skojarzenia muzyczne: brytyjski blues rock z ostrym pazurem i - jakby nie było – zapowiedź heavy metalu (tfu, tfu) a nawet prog metalu (tfu, tfu, tfu) 
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa do: znów, k#@wa nadgodzin.
6. Ciekawostka: Purple na koncertach lubowali się w cytatach, mamy tu na przykład Blackmore’a grającego pod koniec „Lazy” fragment utworu „Midsommarvaka” (1903r) szwedzkiego kompozytora Hugo Alfvena. 
7. Na dokładkę okładka: Z jakiegoś powodu raz obejrzana nie wypada z pamięci. Dobra fota, fajnie dynamiczna.

59. pilot kameleon: Deep Purple, Made In Japan


***3/4

Najwspanialsza koncertówka w dziejach muzyki rockowej? Hasło jak z marzeń. Tymi mniej więcej słowami od ponad czterdziestu lat określa się Made In Japan Deep Purple. Dokładnie tak. Wie to Twój ojciec, stryjek, ich kuzyni i stary twojej byłej dziewczyny, wie również Piotr Kaczkowski i Wiesław Weiss. Dodatkowo, z roku na rok przybywa słuchaczy, którzy balast tej płyty przyjmują a priori. Wiedzą to po prostu wszyscy.
Otóż z palcem w nosie można wymienić kilkanaście koncertówek, które pod wieloma względami kładą Made In Japan na glebę. I co z tego? Możesz wskazywać dłużyzny, możesz punktować przeciętne w gruncie rzeczy fragmenty improwizowanie, możesz też nie przepadać za instrumentalistami tej formacji, ale nie możesz odebrać tej płycie dożywotniej pozycji lidera w tej kategorii wagowej. To punkt odniesienia i wzorzec. Ikony nie można zanegować, nie można jej zignorować, należy się z nią zmierzyć samodzielnie. Złoto na olimpiadzie nigdy się nie dezaktualizuje.
Moje powroty do tego albumu przebiegają w miarę regularnie. Raz na jakiś czas organizm upomina się o porcję klasyki dokładnie w tym konkretnym wydaniu. Posłusznie wykonuję te polecenia utwierdzając się w jednej kwestii. To cholernie porządne wydawnictwo, gdzie wszystko jest wykonane z niemiecką wręcz precyzją i takim wyrafinowaniem. Ot, przyzwoita robota, a teraz możemy iść na browara. I patrząc szerzej przekłada się to właściwie na cały dorobek Deep Purple. Czego by nie pisać, to do tych, moim zdaniem oczywiście, największych prawie zawsze im trochę brakowało, choć aspiracje oczywiście były. Dobre płyty, interesujące koncerty, a błysk geniusza tylko raz na jakiś czas. Gdzieś ta słoma z tych butów zawsze wystawała. Cóż jednak z tego? Z uporem maniaka włączam płytę po raz kolejny i wnikam w ten, jakby nie było, spektakl. Słucham, szukam, sprawdzam. Ba, wychodzę nawet dalej w poszukiwaniu innych wykonań koncertowych tej formacji. Po co? Mam wątpliwości, ale bez przerwy staram się je rozwiać. Próbuję rozpracować ten materiał, znaleźć jakieś logiczne wytłumaczenie tego wszystkiego. I nigdy mi się to nie udało, bo chyba jest w tej płycie coś unikalnego, coś, czego próżno szukać na innych płytach koncertowych. Jest dokument tamtych czasów, tamtych koncertów, i delikatny powiew czegoś naprawdę unikalnego. Boję się użyć słowa magia, ale jak bardzo bym się tego nie wstydził, to zawsze słucham tego z wielką przyemnością.

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: to chyba Child In Time, które kilka lat wcześniej radośnie zostało skradzione kapeli It's A Beautiful Day.
2. Najgorszy moment: Przegadanie sporej części materiału.
3. Analogia z innymi elementami kultury: Niech będą organy Hammonda, istotny składnik brzmienia Deep Purple. Zostały one skonstruowane przez amerykańskiego zegarmistrza Laurensa Hammonda. Ich premiera miała miejsce w 1935 roku.
4. Skojarzenia muzyczne: Można im nawrzucać ile wlezie, ale rozpoznawalność bije co najmniej na 67 mil.
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa do: popijania piwa Oto Mata Ipa z browaru Pinta. Japońskie koneksje w obu wypadkach.
6. Ciekawostka: Jak ktoś ma tyle cierpliwości, żeby zapoznać się z trzypłytowym wydawnictwem Live In Japan, gdzie zebrano większość materiału z japońskich koncertów Deep Purple z sierpnia 1972 roku, to usłyszy, że te występy są do siebie bliźniaczo podobne. Te same zagrywki, te same zabawy czy to z publicznością, czy też między muzykami. I coś, co niby było unikalne okazało się historią powtarzaną każdego wieczora właściwie w ten sam sposób.
7. Na dokładkę okładka: Zawsze ciekawiło mnie czy Gillan faktycznie stukał w te bębenki...

59. Pippin: Deep Purple, Made In Japan

 
Ocena: * * * *


Nie przepadam za płytami koncertowymi. Nie myślcie, że nie lubię chodzić na koncerty, nic z tych rzeczy. Ale co innego bezpośredni kontakt pod sceną, uczestniczenie w święcie (albo i porażce, bo i tak bywa) na bieżąco, z masą innych ludzi, a co innego słuchanie sobie tego potem spokojnie z płytki, w domu czy na spacerze, przy obiedzie albo odrabianiu zadań z matmy. Jest to dla mnie dowód na to, jak diametralnie inaczej ta sama osoba może odebrać jedno zjawisko, zależnie od okoliczności.
Bo gdybym był w 1972 w te sierpniowe wieczory w Tokio i Osace, to kto wie – bardzo możliwe, iż do dziś uważałbym je za koncert życia. Abstrahując od faktu, że nie było mnie na świecie, a nawet gdybym był, to skąd miałbym się znaleźć w kraju cesarza Hirohito – gdybym stał wtedy pod sceną, a Gillan i spółka wyczyniali to wszystko, co wyczyniali, na moich oczach i uszach, to pewnie wpadałbym w zachwyt przy każdym wersie, przy każdej solówce gitarowej, perkusyjnej, nie mówiąc już o zabawach wspomnianego Gillana ze śpiewającą publicznością. Dałbym się porwać panującej euforii i starał się nigdy nie zapomnieć żadnego dźwięku. Bo uprzedźmy fakty – Deep Purple naprawdę potrafiło grać dobre koncerty.
Tymczasem, może i nieco zblazowany, słucham sobie „Made In Japan” na spokojnie i ciężko mi być bezkrytycznym fanem. Bo ta porywająca tłumy solówka w „Child in Time” to przecież jedzie dłuższy czas na pięciu dźwiękach na krzyż, bo Gillan naprawdę, co sam przyznawał, nadrabia ekspresją niesamowicie, ale nie jest w najwyższej swej formie wokalnej, bo ile można słuchać perkusyjnych improwizacji Pace’a w „The Mule” i jak w ogóle znieść „Space Truckin’”, trwające dwadzieścia minut?
Wiem, czepiam się. Bo to mimo wszystko jest znakomity koncert przecież. Zgoda, przydługi, zgoda, utwory rozciągnięte do granic możliwości, zgoda, ortodoksi wyznający jedynie wersje studyjne mają spore pole do narzekań, ale zaznaczmy wyraźnie – daleki jestem od wynoszenia Purpli na szczyty szczytów, jak czynią to w „Tylko Rocku” czy Trójce, ale w latach 1969-1972 chłopaki mieli jednak swoje pięc minut. Mało kto grał z tak porywającą, wręcz mechaniczną motoryką (brawo Glover!), a instrumentaliści i kompozytorzy też nie byli pierwsi z brzegu. No i Japonia – kraj dla muzyki rockowej zawsze łaskawy, z którego wyszła niejedna klasyczna płyta koncertowa czy choćby bootleg. Na „Made in Japan” Purple naprawdę pokazują się z doskonałej strony i kto przedkłada magię chwili, potęgę rockowej improwizacji i ducha koncertowego żywiołu nad chłodną analizę, ten nie zauważy niedogodności, tylko łykać będzie płytę po całości, i te 76 minut (siedem utworów!) nie będzie mu się dłużyć ani przez sekundę. I mimo że śmieszy mnie, jak wszelkie rankingi na koncertowe płyty wszechczasów „Made In Japan” wygrywa bezkonkurencyjnie – to jednak, kurczę, dobry koncert jest. 

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: „Highway Star” najbardziej konkretny, choć Gillan trochę pieje. 
2. Najgorszy moment: 2/3 „The Mule”. 
3. Analogia z innymi elementami kultury: „Franek to jest szatan, Franek to jest szatan, pół Belmonda, pół wielbłąda, made in Japan.” – śpiewała Maryla Rodowicz. 
4. Skojarzenia muzyczne: Odwrotnie, prawie cały świat ciężkiej muzyki kieruje skojarzenia do nich. 
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa do: Precyzyjna w każdym detalu praca automatów w japońskiej fabryce. 
6. Ciekawostka: Jak słyszę zestawienie słów „Japonia” i „1972” to jednak najpierw kojarzy mi się Wojciech Fortuna, wybaczcie. 
7. Na dokładkę okładka: Bardzo ładne kolorki.