Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pure Reason Revolution. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pure Reason Revolution. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 14 czerwca 2011

04. Basik: Pure Reason Revolution, "Hammer And Anvil"

Pure Reason Revolution - Hammer and Anvil

Ocena: * * *

Mógłbym zacząć tą recenzję wskazując postępującą z płyty na płytę degradację rockowych pierwiastków w muzyce Pure Reason Revolution. Mógłbym oburzać się na ilość syntetycznych brzmień, podkładów i ogólnie – elektroniki, a na końcu wyciągnąć oczywisty wniosek, że jest to płyta bardziej dla miłośników muzyki tanecznej niż rockowej. Tylko czy tak naprawdę ma to jakieś znaczenie? Po pierwsze, elektronika zawsze była w muzyce PRR obecna, po drugie, czy grasz na laptopie czy na okarynie tak naprawdę liczy się dobra piosenka.
Po pierwszych przesłuchaniach płyty byłem raczej zawiedziony. Wraz z inwazją elektro zdecydowanie uproszczono same kompozycje. Raz wychodzi to na dobre jak w rozpędzonym „Fight Fire” (lub „Last Man, Last Round) a innym razem niestety kiepsko. Przykładem tego ostatniego niech będzie „Blitzkrieg” czyli muza prawie do klubu fitness i wyciskania smalcu na stepperze. W „Black Mourning”, czyli mniejszym plagiacie z „Deus Ex Machina” jest zdecydowanie lepiej, choć ten zloopowany rytm niebezpiecznie kojarzy się z Ace Of Base. Zniknęły za to niemal zupełnie moje ulubione „wielowarstwowe” linie wokalne, nadające niepowtarzalne piękno na poprzednich albumach grupy. Chwytliwych melodii w starym dobrym stylu PRR na szczęście nie brakuje, lecz ich też jakby mniej zostało („Valour”, „Last Man…”). Końcową ocenę płyty podnosi zdecydowanie najlepszy utwór odkryty po n-tym przesłuchaniu – „Open Insurrection”. Nareszcie pojawiają się TE masywne bębny, kosmiczny gitarowy ambient i jakieś frustrujące napięcie, które eksploduje w drugiej części utworu! Mistrzostwo na miarę poprzedniczki „Amor Vincit Omnia” a może nawet i „The Dark Third”.
Nie ukrywam, że album pozostawia niedosyt i lekkie zamiesznie w głowie fana zespołu. Cóż, kocham cię Chloe Alper ale jeśli kolejny raz podarujesz mi taki album będę miał podejrzenia, że jednak nie odwzajemniasz mojej miłości. Mówię serio.

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: „Open Insurrection”
2. Najgorszy moment: Jon Courtney przed nagraniem tej płyty zjadł chyba torbę cukru i popił wodą spod ananasów z puszki.
3. Analogia z innymi elementami kultury: Wojenny koncept tekstowo-muzyczny płyty. Mamy tutaj historię wojenną w przenośni – taką damsko-męską.
4. Skojarzenia muzyczne: Pure Reason Revolution ciągle jeszcze zrzyna z samych siebie! I dobrze, ponieważ boje się, co będzie, jeśli przestanie. Nowe skojarzenia muzyczne: Pendulum i The Prodigy.
5. Pasuje jako ścieżka dźwiękowa: do filmu SF o konflikcie zbrojnym między przeciwnymi płciami. Film dosyć ckliwy momentami ale z wybuchami.
6. Ciekawostka: brak
7. Na dokładkę okładka: Okładka jak zwykle w przypadku tego zespołu jest przepięknie wykonana (mowa o całym produkcie) oraz dopełnia koncepcji albumu. Symbole wojenne oraz chłodne bryły budynków niczym twierdze, dodatkowo zwrócone przeciwko sobie.

04. pilot kameleon: Pure Reason Revolution, "Hammer And Anvil"











Ocena: * 1/2

O! Wreszcie ktoś, kogo nie znam! No, pewnie będzie ciekawie. Pierwsze spotkanie sprowadziło mnie jednak do parteru. Każde kolejne polegało już tylko na biciu leżącego. Czuję się coraz słabiej, tracę świadomość. Dlaczego mnie bijesz? Czy ktoś mi pomoże? Może Ty mnie uratujesz? Ale kto Cię tak pobił? Wiesz, to było dziwne. Za pierwszym razem byli to goście, którzy wyglądali jak Type O Negative („Black Mourning”), innym razem przypominali Placebo („Patriarch”). Podczas kolejnego spotkania ciosy otrzymałem od trzech kolesi łudząco podobnych do Depeche Mode („Over The Top”). Ale to nie byli członkowie tych zespołów. Ktoś się pod nich podszywał. Co było dalej? Na końcu przyszła zgraja ziomków, którzy udają rockersów, ale z chęcią pójdą na dyskotekę. I wcale nie idą tam na podryw. O nie! Oni idą posłuchać muzyki! A potem chcą się bić. No i znajdują sobie jakiegoś frajera… Tak, to oni przypominali członków tych znanych zespołów. Tak. To byli oni. Jesteś w stanie sobie to wyobrazić? Bo ja nie…
Tak mniej więcej wyglądał każdy mój kontakt z „Hammer And Anvil” zespołu Pure Reason Revolution. Oczywiście złodziejstwo w muzyce (i ogólnie w sztuce) jest powszechne od dawien dawna. Nie ma w tym nic dziwnego. Kraść można jednak na wiele sposobów. A Pure Reason Revolution robi to kompletnie bez klasy. Nie lubię takiego podejścia do muzyki i jeśli powstaje ona według takich reguł, to zazwyczaj się do niej nie zbliżam. No chyba, że mnie ktoś do tego zmusi. Wszechstronne zapożyczenia unurzane w elektronicznej mgiełce są w ich wykonaniu odstręczające. Odrazę wzbudzają również obojnackie wokale. Niezdefiniowane, nawet nie nijakie. Podobnie sprawa ma się z gitarami. Inne elementy nie odstają od tego schematu. Obudź się, popatrz w lustro. Nie masz twarzy i nawet o tym nie wiesz.

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: Uporałem się z recenzją i skończyłem moją znajomość z tym albumem. O czym teraz piszemy?
2. Najgorszy moment: Pomysł by na złodziejstwie stylistycznym budować własną muzykę. Żadna nowość. Można być jednak złodziejem z klasą, ale można być też kiepskim rabusiem.
3. Analogia z innymi elementami kultury: Polska dyskoteka. Kogo by tu skroić?
4. Skojarzenia muzyczne: Zrzynamy ze wszystkiego co jest na topie i co może zaprowadzić nas na listy przebojów!
5. Kontekst. Debiut Pure Reason Revolution nie okazał się aż takim chłamem jak „Hammer And Anvil”. Nie powala, ale też nie odrzuca.
6. Ciekawostka. Odsłuchy tego albumu wiązały się z cierpieniami. Panie, odsuń ode mnie ten kielich złej muzyki! Nawet ciekawostka ich nie uratuje!
7. Na dokładkę okładka. Można popatrzeć. To nie boli. W przeciwieństwie do muzyki.

04. Azbest: Pure Reason Revolution "Hammer and Anvil"

Pure Reason Revolution - Hammer and Anvil

Ocena: * * 1/2

Otwierający płytę „Fight Fire” ma sporo ognia i przyjemnie się go słucha. Aż przypomniały mi czasy młodości. A później to już tylko gorzej. Większość płyty jest nudna, na jedno kopyto, bez pomysłu ani nawet ciekawych melodii. Co gorsza stylistyka obrana przez zespół woła o pomstę do nieba.
Generalnie to rock wzbogacony solidną dawką elektroniki. Z przewagą electro. Gitary niby ciężkie, ale kompletnie bez czadu. Przypomina to zbiór niewydanych kawałków Smashing Pumpkins z czasów „Adore” czy Depeche Mode z „Ultry”. Tyle tylko, że nawet odrzuty Corgana z reguły prezentują wyższy poziom niż kompozycje Pure Reason Revolution. Ostrzejsze fragmenty jeszcze można przełknąć, ale gdy zespół zbłądzi w bardziej popowe rejony to już wyć mi się chciało.
Takie eksperymenty z brzmieniem były w modzie z 10-15 lat temu. Wtedy wydawały się świeże i nowatorskie. Teraz to koszmarny muzyczny skansen. Jak można było nagrać taką płytę w roku 2010? Chyba, że retro znów w modzie, ale się nie poznałem. Może tym razem na fali jest druga połowa lat dziewięćdziesiątych, a takie czerstwe granie to ostatni krzyk mody?

Kwestionariusz:
1. Najlepszy moment: „Fight Fire”
2. Najgorszy moment: Bolesne rozczarowanie gdy zdałem sobie sprawę, że „Over the Top” to jednak nie będzie cover Motorhead.
3. Analogia z innymi elementami kultury: poddaje partię
4. Skojarzenia muzyczne: „Adore” Smashing Pumpkins / „Ultra” „Depeche Mode” - oczywiście nie ten poziom
5. Kontekst: Materiał całkiem zgrabnie wpasuje się do OST z „Mortal Kombat 3” czy „Matrix 4”
6. Ciekawostka: ponoć Pure Reason Revolution przy pisaniu piosenek inspirowało się I i II Wojną Światową
7. Na dokładkę okładka: To główna siedziba ministerstwa prawdy?

04. Pippin: Pure Reason Revolution, "Hammer and Anvil"











Ocena * * *

Początek jest naprawdę mocny. Ostre gitary skrzyżowane z elektroniką i dość agresywny (pasujący w sumie do tytułu „Fight fire”) śpiew – poczułem się trochę jak w czasach największej popularności Primal Scream czy nawet Prodigy. Ale „Black mourning” trochę zmienia nastrój na łagodniejszy i wyznacza kierunek, który będzie najmocniej reprezentowany na tej płycie. Czyli kompozycje kojarzące się z późniejszym Depeche Mode, a jeszcze bardziej z tymi fragmentami „Machiny”, w których Smashing Pumpkins grał jak Depeche Mode. Nawet wysoki głos przypomina trochę Billy’ego Corgana, choć czasem uderza w zbyt wysokie rejestry, jak w początku „Patriarch”. Czyli jest mocno elektronicznie, czasem szybciej, czasem wolniej i zasadniczo dość melodyjnie. Zmienia się to pod koniec płyty. Przede wszystkim w „Blitzkrieg”. Utwór rozpoczynają półminutowe sample ludzkich rozmów, a potem wchodzi niemal czyste instrumentalne techno, chociaż ową udrękę stara się mniej więcej w połowie nagrania nieco umilić dość ładny, spokojny fragment śpiewany z dźwiękami fortepianu.
O Pure Reason Revolution pisano, że to nowoczesny rock progresywny, ale na tej płycie cechę ową mogę z pełnym przekonaniem odnaleźć tylko w „Open insurrection”, które ma i długi nastrojowy wstęp (i takież zakończenie) i kilka wyraźnie odstających od reszty albumu pomysłów, które czynią tę kompozycję chyba najciekawszą na całym „Hammer and anvil”, chociaż powtarzający się fragment wokalny mógłby być ciut krótszy.
Generalnie można posłuchać, ale większych rewelacji tu nie znajduję. A może takie właśnie jest brzmienie dnia dzisiejszego, tylko ja już zdziadziałem do reszty?

1. Najlepszy moment – jednak „Fight fire”, naprawdę mocne otwarcie
2. Najgorszy moment – techno w „Blitzkrieg”. Uszy bolą.
3. Analogia z innymi elementami kultury – część tekstów na albumie inspirowana jest historiami obu wojen światowych, ale nie powiem z czystym sumieniem, że muzyka kojarzy mi się z militarnym szaleństwem.
4. Skojarzenia muzyczne – cała tradycja mocnego elektronicznego rocka.
5. Kontekst – jeśli nie wsłuchiwać się zbytnio w teksty, cała ta muzyka brzmi jak ścieżka do szybkiego, szalonego życia, w którym na wszystko brakuje ci czasu.
6. Ciekawostka – ewentualne nawiązania do Depeche Mode mi nie przeszkadzają, ale powracający motyw z „Over the top” to trochę przesada, brzmi jak żywcem wyjęty z „World in my eyes”.
7. Na dokładkę okładka – jakby odhumanizowane blokowisko. Znów mogę przyznać, że ładnie mi współgra z zawartością płyty.